Lunes, Abril 25, 2016

Front Guy


"What's your order, sir?"
"Just a cup of hot coffee, please."
Hindi ko ginawaran ng kahit isang sulyap ang cashier. Binigyan lamang ako nito ng isang plate kung nasaan ang number ng order ko saka ako tumungo sa table na walang nakaupo.
Kinuha ko ang libro sa aking bag at ipinagpatuloy ang pagbabasa sa huling pahina na nabisita ko. Sa kalagitnaan ng ginagawa ko, doon ko muling naalala ang sinabi sa akin ng mentor ko sa stage play.
"Mr. Zaphron! Anong ginagawa mo? Santisimo! Wala sa sahig ang partner mo! Maintain eye-contact!"
Mahina akong napadaing sa narinig ko. Naramdaman ko ang paninigas ng babaeng kaharap ko at ang mahina niyang pagsinghap ay hindi nakalagpas sa aking pandinig.
Huminga ako nang malalim. Una kong hinawakan ang kaniyang mga kamay. Nilapit ko iyon sa aking dibdib tulad ng nabasa ko sa script at unti-unti, inangat ko ang aking mga mata mula sa sahig tungo sa mga mata ng babaeng hawak-hawak ko ngayon.
Nakita ko kung paano siya mataranta sa pamamagitan ng mga mata niyang hindi makatuon nang maayos sa akin. Galaw iyon nang galaw; palipat-lipat ang direksiyon ng mga iyon hanggang sa sumuko siya at humugot na lamang ng malalim na hininga sa bandang huli. Sinubukan niyang tumingin nang diretso sa akin at gano'n din ang ginawa ko sa kaniya.
Tulad ng inaasahan ko, nagsimula nang kumirot ang aking ulo. May mga larawan na lumalabas sa isip ko at parami iyon nang parami. Pabilis nang pabilis hanggang sa hindi ko na nakayanan. Inalis ko ang mga mata ko sa kaniya, binitawan ang kaniyang mga kamay at humakbang ako nang ilang ulit palayo rito. Hinabol ko ang aking hininga; punong-puno ng pawis ang aking noo at hingal na hingal ako. Naramdaman ko ang paninikip ng aking dibdib kaya may ilang estudyante ang tumakbo patungo sa akin, tinanong kung ayos lang ako o kung ano. Umiling ako at umatras na lang muli.
"What now, Mr. Zaphron?!" nanggagalaiti na untag ng mentor ko. Umiling ako rito at lumayo.
"Sorry," sambit ko, "I can't." Tuluyan akong nagpaalam.
"Here's your coffee, sir." Bumalik ako sa kasalukuyan nang ihatid na sa'kin ang order kong kape.
"Thanks," tango ko rito at ipinagpatuloy ang pagbabasa.
I heaved a sigh. I can't. . . I just can't stare at people's eye. Hindi ko alam kung isinumpa ako o isa ba itong biyaya sa akin. But everytime I look at someone's eye, images are already starting to bother me.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa tasa ng aking kape at huminga nang malalim.
Nakikita ko ang hinaharap ng isang tao sa oras na titigan ko ito sa mata. Awtomatikong nagsisilabasan ang mga larawan sa aking isip kung anong mangyayari sa kanila after years. Hindi ako makatulog. It's like their future is my nightmare everytime I'm trying to take a sleep.
"Hey, can I seat here?" narinig kong tanong ng isang boses. Isang babae.
Pamilyar ang boses na iyon at hindi ako maaaring magkamali. It's the girl from the stage practice.
"Wala na kasing available na table," pagpapatuloy nito.
"Okay," simple kong sagot at hindi tinanggal ang tingin sa libro. Iyon pa rin ang pahinang binuklat ko nang umupo ako rito. I can't concentrate.
Narinig ko ang pag-upo at ang pagsimsim niya sa kaniyang tasa. Ganoon din ang ginawa ko sa akin; pinagmasdan ang mga sasakyang dumadaan sa labas.
"Pasensiya na sa nangyari kanina," mahina niyang sabi, "pasmado kasi talaga ang mga kamay ko. 'Yun tuloy, nadamay ka pa. I'm so sorry. Nagpaliwanag na naman ako kay Ms. Silva."
"Why did you do that? You don't even know my real situation!" anang ko at bigla akong napabaling sa kaniya. "I don't need a help from a stupid lady like you."
Napasinghap ito sa tinuran ko at nag-iwas agad ng tingin. Kumukulo ang dugo ko sa ginawa niya. Sino ba siya at kailangan pa niyang gawin 'yon para sa'kin? Ni hindi niya nga ako literal na kilala! Ano ako, kawawa? Hindi ko kailangan ng tulong niya! Peste.
Ginulo ko ang aking buhok at sumandal sa kinauupuan ko. Pinilit kong pakalmahin ang aking sarili sa pamamagitan ng pagpatong ng siko sa mesa at pagkulong ng mukha ko sa loob ng aking mga kamay.
"I-I'm sorry," hikbi niya, "akala ko. . . m-mas aayos ang sitwasyon kung g-gagawin ko iyon. I'm sorry!"
Inangat ko ang aking paningin at nakitang umiiyak nga siya. What the? Ano bang klaseng babae 'to? Aba't!
Ginala ko ang paningin ko sa buong paligid para lang makita na nagsisitinginan na ang ibang customer sa direksiyon namin. Napangiwi ako at tinuon muli ang atensiyon sa babae.
"Shesssh! Hush now. Stop crying!" mariin kong sambit sa kaniya. Mula sa kabilang gilid ay inabot ko ang kaniyang mukha para punasan ang mga luhang tumutulo sa pisngi niya. I fished my hanky into my pocket and gave it to her. Napamura pa ako nang hindi pa siya matigil sa paghikbi.
Naihilamos ko ang aking kamay sa mukha ko, wala nang magawa kundi ang tumayo at maglakad papunta sa kaniyang puwesto. Nag-aalinlangan ako kung ilalapat ko ba ang kamay ko sa taas-baba niyang balikat gawa ng mga paghikbi niya. Kumunot ang noo ko.
I-I can't believe this girl! Napailing ako at hinagod ang likod niya para mahimasmasan siya kahit papaano. Ang bigat ng loob ko habang ginagawa iyon ngunit nagpatuloy lang ako. At sa tingin ko nga ay epektibo ang ginawa ko dahil 'di kalauna'y pahina na nang pahina ang kaniyang paghikbi.
O nagkakamali lang ako? Dahil mayamaya pa'y sa paghina ng hikbi niya'y pumalit dito ang nakakaloko niyang pagtawa. Unti-unti niyang binaba ang kaniyang palad na kanina pa nakatakip sa mukha niya at suminghot muna bago ako harapin.
"Joke, joke, joke!" aniya, namumula pa ang mata at ang dulo ng kaniyang ilong. Para siyang kamatis sa sobrang pula ng maputi niyang balat. Muntik ko nang makalimutan ang nangyari.
Nagsalubong ang dalawa kong kilay at napalayo nang bahagya sa kaniya.
"Ano?" I gave her a frown. My face instantly transfromed into a poker-face and all emotions were drifted away. I can't believe this.
Tawa lang siya nang tawa nang makita niya ang reaksiyon ko. Ha-ha. I gave her a death glare that scares a lot of people before. But instead of giving a single glance, it turned out to be a stare.
Dahan-dahan, naramdaman ko ang pananakit ng aking ulo. It is the same pain I used to felt earlier. But now is a bit different. Imbis na putulin ko ang pagtitig sa kaniya at iwasan ang mga mata niya, sa kabila ng pananakit at unti-unting paglabo ng aking paningin ay mas pinili kong panatilihin ang mga mata ko sa kaniya.
Some part of me wants to break the eye-contact but most of me wants to stay. Stay like this for a while.
For just a... moment, I want to know her.
I want to know her destination.
I want to know her.
And it just happened that...
I only want...
...her.
Nagsimulang magsulputan ang iba't ibang larawan sa isip ko. Nakita ko kung paano siya ngumiti sa panahon ng kaniyang unang araw sa trabaho. Mga larawan ng kaniyang pagsusumikap, mga tagumpay, at mga selebrasyon. Hanggang sa makita ko ang mga bulaklak, tsokolate, at iba't ibang uri pa ng regalo. Muli, naroon ang matatamis niyang ngiting unti-unting gumuguhit sa kaniyang mga labi habang binabasa ang mga liham na ipinadadala sa kaniya.
Mas lalong kumirot ang aking ulo dahilan ng pagsigaw ko.
"Zaph! Are you okay?" rinig kong tanong ng isang boses sa paligid. Isang malambing at nag-aalalang boses. And it's her, the girl from my vision.
Tuloy-tuloy lang ang mga larawang lumalabas sa aking paningin. Magmula nang magkaroon siya ng bagong alagang aso, na pagkakita ko'y kalong-kalong ng isang aninong pagmamay-ari ng isang lalaki. Ang ngiti sa mga labi nila. Bawat haplos, yakap, at halik na inihandog nila sa isa't isa.
Mas lalong sumakit ang nararamdaman ko ngunit hindi ko binitawan ang pagtitig sa kaniya.
Puro masasayang larawan ang nakikita ko. Hanggang sa dumating ang puntong... unti-unti niyang winawasak ang kaniyang buhay. Punong-puno ng luha, dugo, at paghihinagpis ang mga sumunod na larawan. At pagkatapos, hindi ko na maunawaan ang mga sumunod pa. Pero isa lang ang nasisiguro ko...
"Mr. Zaphron." Ramdam ko ang lambot at ingat sa kaniyang mga haplos sa aking pisngi. "Are you alright now?"
Lahat ng iyon ay sinapit ng babaeng nasa harapan ko ngayon dahil...
"Hey..."
Sa isang lalaking minahal niya nang lubusan...
"Zaph..."
And that bastard is...
"You're starting to freaking me out!"
No other than...
"Okay, I quit."
...the guy infront of her now.
Hinabol ko ang kamay niyang papaalis na sa aking mukha at hinila iyon para mayakap siya.
"Hey!" Sinubukan niyang magpumiglas ngunit hindi ko siya hinayaang makawala. "Anong nangyayari sa'yo?"
I remained silent. Mas lalo ko pang hinigpitan ang yakap ko sa kaniya. Tamang-tama lang ang aking mukha sa pagitan ng kanyang baba at leeg. I let my senses filled with her presence. I won't let go...
...I'll make sure it won't ever happened to her. Babaguhin ko ang tadhana. I'll make sure she'll be happy with me. I promise.
"Z-zaph..."
Lumayo ako nang kaonti sa kaniya at kinulong sa aking mga palad ang kaniyang mukha. Gulong-gulo ang reaksiyon niya, nagdududa na sa mga kilos ko ngunit isang mapait na ngiti lang ang iginanti ko bago magsalita.
"I-I'm sorry," nanginginig kong sambit, "but I'll promise you this..." Huminga ako nang malalim at nilagay ang takas ng buhok niya sa likod ng kaniyang tenga. Sinundan ko ng tingin ang aking daliring humaplos pa nang bahagya sa kaniyang balat.
"I won't leave you no matter what," paninigurado ko sa kaniya, "okay?"
Nagdadalawang-isip man ngunit nagawa niya ring itango ang kaniyang ulo.
"O-okay."
At sa mga oras na 'yon magsisimula ang pakikipaglaban sa nakatadhana.

Walang komento:

Mag-post ng isang Komento