Lumaktaw sa pangunahing content

Mga Post

Anong Bago?

KINAIN KO ANG PAG-IBIG

* * *
Nagising ako nang saktong alas tres ng madaling araw. Saktong-sakto lang ito... tulad ng inaasahan ko. Tamang-tama lang. Kinuha ko ang bagay na noon pa man ay kating-kati na akong gamitin. Sa tingin ko ay ngayon na nga ang tamang panahon.
Lumabas ako ng aking kuwarto. Napakatahimik ng paligid at tunay na napakadilim ng bawat sulok ng mga silid. Binuksan ko ang kabilang pinto ng kabilang kuwarto at doon tumambad sa akin ang mga magulang kong mahimbing na natutulog. Gumuhit ang ngiti sa aking mga labi habang dahan-dahang lumalapit sa kanila.
Sa bawat pag-angat at pagbaba ng kanilang mga dibdib ay mas lalong nararating ng aking sistema ang rurok ng kasiyahan nito. Sa bawat pagkaluskos ay mas lalong lumalawak ang guhit ng ngisi sa aking mga labi.
Tang ina... hindi ko na mapigilang mapamura sa aking isipan. Hinaplos ko ang napakaamong mukha ng aking nanay. Hindi niya alam na noon pa ma'y lihim ko na siyang napupusuan nang higit pa sa pagiging magulang. Niyuko ko ang aking ulo at magaa…
Mga kamakailang post

Front Guy

"What's your order, sir?" "Just a cup of hot coffee, please." Hindi ko ginawaran ng kahit isang sulyap ang cashier. Binigyan lamang ako nito ng isang plate kung nasaan ang number ng order ko saka ako tumungo sa table na walang nakaupo. Kinuha ko ang libro sa aking bag at ipinagpatuloy ang pagbabasa sa huling pahina na nabisita ko. Sa kalagitnaan ng ginagawa ko, doon ko muling naalala ang sinabi sa akin ng mentor ko sa stage play. "Mr. Zaphron! Anong ginagawa mo? Santisimo! Wala sa sahig ang partner mo! Maintain eye-contact!" Mahina akong napadaing sa narinig ko. Naramdaman ko ang paninigas ng babaeng kaharap ko at ang mahina niyang pagsinghap ay hindi nakalagpas sa aking pandinig. Huminga ako nang malalim. Una kong hinawakan ang kaniyang mga kamay. Nilapit ko iyon sa aking dibdib tulad ng nabasa ko sa script at unti-unti, inangat ko ang aking mga mata mula sa sahig tungo sa mga mata ng babaeng hawak-hawak ko ngayon. Nakita ko kung paano siya mataranta sa pam…

Scheofrodé

Scheofrodé. : pangngalan (n.) : takot, kahibangan, kaba na nararamdaman sa matagal na pagtitig sa harap ng isang salamin.
* * *
Tanga.

'Yan pala ako simula pa noon. Isa akong tanga. Tanga na nagpalinlang sa isang salamin. Akala ko noon, hindi ako malilinlang ng kahit anuman basta't magawa kong linlangin ang realidad. Oo, nagtagumpay ako. Pero, tanga. Isang salamin ang nakatalo sa akin. Isang salamin na kahit kailan ay kaya kong basagin, ngunit hindi ko gagawin. Tanga ako, pero hindi ako pikon.

Sa kalagitnaan ng byahe sa dyip na sinasakyan ko, tahimik akong nakikipagtalo sa realidad. Kung saan-saan napadpad ang aking isipan nang isang bagay ang aking malaman.

Sa aking pag-uwi, hindi na ako nag-abala pang magbihis ng pambahay; dumiretso agad ako sa palikuran kung saan matatagpuan ang... kriminal.

Isang salamin ang payapang nakasabit sa dingding. Halos maiyak ako; mahigpit na ikinuyom ang aking kamao nang makita ang pinakasinungaling na nilalang na nakilala ko.

Tanga. Tanga pala ako. Pin…

Wasak na Wakas

"Patayin n'yo na lang kami kaysa pahirapan pa nang ganito! Parang awa n'yo na... Patayin n'yo na lang kami..." hagulgol ni Eya habang yakap-yakap ang kapatid niyang luwa na ang mata dahil sa pagpapahirap na ginagawa sa kanila ng mga lalaking nakamaskara.

Humalakhak ang mga lalaki. "Maghihirap muna kayo! Mga punyeta! Hah! Nasaan ang mga magulang ninyo?! Nasaan?! Hindi pa sila nakababayad sa perwisyong idinulot nila sa angkan namin! Hindi pa!"

Kinuha ng isang lalaking nakamaskara ang bakal na ibinabad sa lumalagablab na apoy at itinutok sa mukha ng bunsong kapatid ni Eya.

"HUWAG PO! PARANG AWA N'YO NA! TAMA NA PO!"

Itinakbo ni Eya ang kaniyang kapatid na halos hindi na makagalaw sa sobrang panghihina. Kahit putol na ang kaliwang binti ng dalaga ay pinilit niya pa ring ilayo ang kanilang mga sarili samantalang nangibabaw pa rin ang halakhakan ng mga lalaking nakamaskara habang pinaglalaruan ang magkapatid.

"TAMA NA POOOO!" hagulgol ni Ey…

Pagmamahal ni Jose

"Pakipot ka pa. Eh gusto mo rin naman ako. Bakit ayaw mo pa akong sagutin?" panunuyo ni Lolo Joseph kay Lola Esme.

Humalukipkip ang matandang babae at ngumuso na parang bata. "Sagutin? Sagutin ka diyan! Ni hindi ka pa nga nanliligaw, ikaw na matanda ka!"

Pinagmasdan ko lamang ang dalawang matandang nagsusuyuan na akala mo'y mga binata't dalaga pa rin.

Sina Lolo Jose at Lola Esme ay sampung taon nang namamalagi rito sa Home for the Aged na pinagtatrabahuhan ko. At sa limang taon na nagvo-voluteer ako rito, marami na 'kong nakilalang matatanda. May iba't ibang ugali, ngunit silang dalawa ang lubos na nakapukaw ng atensyon ko.

Nakakatuwa silang panuorin t'wing sasapit ang ika-siyam ng umaga. Katulad ngayon, may dalang paso ng sili si Lolo Joseph na kinuha pa niya sa hardin upang ibigay kay Lola Esme.

"Hindi pa ba ako nanliligaw sa lagay na ito? Sampung taon na akong naghihintay at nagtitiis para lang sa napakatamis mong 'oo', Esmeralda. Ano…

Yummy Drink

"Tol! May tubig ka pa ba d'yan?" hiyaw ng  ka-tropapips ni Romer habang busy siyang gumagawa ng takdang aralin na ipapasa na maya-maya lamang.

"Ha?" nakakunot-noong untag ni Romer habang abala pa rin sa pagtingin nang palipat-lipat sa kaniyang papel at sa papel ng hiniraman niyang kaklase.

"Tang**na! Bilisan mo, uhaw na 'ko!"

Nagpatuloy lamang sa pagsusulat si Romer.

"Tan**na naman! Kunin mo na lang sa bag! Kita mong nagsisipag ako rito!" anang Romer at muling nagpatuloy, hindi pa rin nililingon ang katropapips.

Maya-maya...

"G*go ka, Romer! Tang'na mong hayop ka, demonyo! A-ano 'tong pina-inom mo sa'kin?!"

Handa nang murahin ni Romer pabalik ang kaniyang ka-tropapips ngunit nakita niya itong pulang-pula.

Natigilan si Romer at unti-unting pinamutlaan ng mukha, naaalala ang kanilang eksperimento kaninang umaga sa laboratoryo. Oo nga pala. Ginamit niyang lagayan ng asido ang lalagyan niya ng tubigan dahil alam niyang mayroon …

Pseudo

"Saan ka pupunta?" Hinablot ko ang braso ni Marco nang makitang aalis na siya matapos ang phone call.
"Faye, kailangan kong puntahan ang pinsan mo. Nasa ospital si Magenta," may awtoridad ang kaniyang tinig.
Halos gumuho ang lahat sa akin nang malamang mas pipiliin niya pa ang pinsan ko kaysa sa amin ng anak niya ngayon.
"'Wag, Marco. Dito ka lang, please..." Umiling ako sa kaniya, pinipigilang tumulo ang nagbabadyang mga luha sa aking mga mata.
"Ano ka ba, Faye! Hanggang ngayon ba naman ay pagseselosan mo pa rin si Maggy?!" pagtataas niya ng boses sa akin. Marahas niyang inalis ang kamay ko sa kaniyang braso at saka umiling. "Kailangan kong puntahan si Magenta. 'Wag kang madamot, Faye! Pinsan mo iyon!"
Napahagulgol na ako nang tuluyan niyang lisanin ang puting kuwartong ito. Hindi ko siya mapipigilan. Alam ko naman iyon. Pagdating kay Magenta, hinding-hindi ko siya magagawang pigilan. Halata namang mahal pa rin niya ang pinsan ko k…