Lunes, Abril 25, 2016

Front Guy


"What's your order, sir?"
"Just a cup of hot coffee, please."
Hindi ko ginawaran ng kahit isang sulyap ang cashier. Binigyan lamang ako nito ng isang plate kung nasaan ang number ng order ko saka ako tumungo sa table na walang nakaupo.
Kinuha ko ang libro sa aking bag at ipinagpatuloy ang pagbabasa sa huling pahina na nabisita ko. Sa kalagitnaan ng ginagawa ko, doon ko muling naalala ang sinabi sa akin ng mentor ko sa stage play.
"Mr. Zaphron! Anong ginagawa mo? Santisimo! Wala sa sahig ang partner mo! Maintain eye-contact!"
Mahina akong napadaing sa narinig ko. Naramdaman ko ang paninigas ng babaeng kaharap ko at ang mahina niyang pagsinghap ay hindi nakalagpas sa aking pandinig.
Huminga ako nang malalim. Una kong hinawakan ang kaniyang mga kamay. Nilapit ko iyon sa aking dibdib tulad ng nabasa ko sa script at unti-unti, inangat ko ang aking mga mata mula sa sahig tungo sa mga mata ng babaeng hawak-hawak ko ngayon.
Nakita ko kung paano siya mataranta sa pamamagitan ng mga mata niyang hindi makatuon nang maayos sa akin. Galaw iyon nang galaw; palipat-lipat ang direksiyon ng mga iyon hanggang sa sumuko siya at humugot na lamang ng malalim na hininga sa bandang huli. Sinubukan niyang tumingin nang diretso sa akin at gano'n din ang ginawa ko sa kaniya.
Tulad ng inaasahan ko, nagsimula nang kumirot ang aking ulo. May mga larawan na lumalabas sa isip ko at parami iyon nang parami. Pabilis nang pabilis hanggang sa hindi ko na nakayanan. Inalis ko ang mga mata ko sa kaniya, binitawan ang kaniyang mga kamay at humakbang ako nang ilang ulit palayo rito. Hinabol ko ang aking hininga; punong-puno ng pawis ang aking noo at hingal na hingal ako. Naramdaman ko ang paninikip ng aking dibdib kaya may ilang estudyante ang tumakbo patungo sa akin, tinanong kung ayos lang ako o kung ano. Umiling ako at umatras na lang muli.
"What now, Mr. Zaphron?!" nanggagalaiti na untag ng mentor ko. Umiling ako rito at lumayo.
"Sorry," sambit ko, "I can't." Tuluyan akong nagpaalam.
"Here's your coffee, sir." Bumalik ako sa kasalukuyan nang ihatid na sa'kin ang order kong kape.
"Thanks," tango ko rito at ipinagpatuloy ang pagbabasa.
I heaved a sigh. I can't. . . I just can't stare at people's eye. Hindi ko alam kung isinumpa ako o isa ba itong biyaya sa akin. But everytime I look at someone's eye, images are already starting to bother me.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa tasa ng aking kape at huminga nang malalim.
Nakikita ko ang hinaharap ng isang tao sa oras na titigan ko ito sa mata. Awtomatikong nagsisilabasan ang mga larawan sa aking isip kung anong mangyayari sa kanila after years. Hindi ako makatulog. It's like their future is my nightmare everytime I'm trying to take a sleep.
"Hey, can I seat here?" narinig kong tanong ng isang boses. Isang babae.
Pamilyar ang boses na iyon at hindi ako maaaring magkamali. It's the girl from the stage practice.
"Wala na kasing available na table," pagpapatuloy nito.
"Okay," simple kong sagot at hindi tinanggal ang tingin sa libro. Iyon pa rin ang pahinang binuklat ko nang umupo ako rito. I can't concentrate.
Narinig ko ang pag-upo at ang pagsimsim niya sa kaniyang tasa. Ganoon din ang ginawa ko sa akin; pinagmasdan ang mga sasakyang dumadaan sa labas.
"Pasensiya na sa nangyari kanina," mahina niyang sabi, "pasmado kasi talaga ang mga kamay ko. 'Yun tuloy, nadamay ka pa. I'm so sorry. Nagpaliwanag na naman ako kay Ms. Silva."
"Why did you do that? You don't even know my real situation!" anang ko at bigla akong napabaling sa kaniya. "I don't need a help from a stupid lady like you."
Napasinghap ito sa tinuran ko at nag-iwas agad ng tingin. Kumukulo ang dugo ko sa ginawa niya. Sino ba siya at kailangan pa niyang gawin 'yon para sa'kin? Ni hindi niya nga ako literal na kilala! Ano ako, kawawa? Hindi ko kailangan ng tulong niya! Peste.
Ginulo ko ang aking buhok at sumandal sa kinauupuan ko. Pinilit kong pakalmahin ang aking sarili sa pamamagitan ng pagpatong ng siko sa mesa at pagkulong ng mukha ko sa loob ng aking mga kamay.
"I-I'm sorry," hikbi niya, "akala ko. . . m-mas aayos ang sitwasyon kung g-gagawin ko iyon. I'm sorry!"
Inangat ko ang aking paningin at nakitang umiiyak nga siya. What the? Ano bang klaseng babae 'to? Aba't!
Ginala ko ang paningin ko sa buong paligid para lang makita na nagsisitinginan na ang ibang customer sa direksiyon namin. Napangiwi ako at tinuon muli ang atensiyon sa babae.
"Shesssh! Hush now. Stop crying!" mariin kong sambit sa kaniya. Mula sa kabilang gilid ay inabot ko ang kaniyang mukha para punasan ang mga luhang tumutulo sa pisngi niya. I fished my hanky into my pocket and gave it to her. Napamura pa ako nang hindi pa siya matigil sa paghikbi.
Naihilamos ko ang aking kamay sa mukha ko, wala nang magawa kundi ang tumayo at maglakad papunta sa kaniyang puwesto. Nag-aalinlangan ako kung ilalapat ko ba ang kamay ko sa taas-baba niyang balikat gawa ng mga paghikbi niya. Kumunot ang noo ko.
I-I can't believe this girl! Napailing ako at hinagod ang likod niya para mahimasmasan siya kahit papaano. Ang bigat ng loob ko habang ginagawa iyon ngunit nagpatuloy lang ako. At sa tingin ko nga ay epektibo ang ginawa ko dahil 'di kalauna'y pahina na nang pahina ang kaniyang paghikbi.
O nagkakamali lang ako? Dahil mayamaya pa'y sa paghina ng hikbi niya'y pumalit dito ang nakakaloko niyang pagtawa. Unti-unti niyang binaba ang kaniyang palad na kanina pa nakatakip sa mukha niya at suminghot muna bago ako harapin.
"Joke, joke, joke!" aniya, namumula pa ang mata at ang dulo ng kaniyang ilong. Para siyang kamatis sa sobrang pula ng maputi niyang balat. Muntik ko nang makalimutan ang nangyari.
Nagsalubong ang dalawa kong kilay at napalayo nang bahagya sa kaniya.
"Ano?" I gave her a frown. My face instantly transfromed into a poker-face and all emotions were drifted away. I can't believe this.
Tawa lang siya nang tawa nang makita niya ang reaksiyon ko. Ha-ha. I gave her a death glare that scares a lot of people before. But instead of giving a single glance, it turned out to be a stare.
Dahan-dahan, naramdaman ko ang pananakit ng aking ulo. It is the same pain I used to felt earlier. But now is a bit different. Imbis na putulin ko ang pagtitig sa kaniya at iwasan ang mga mata niya, sa kabila ng pananakit at unti-unting paglabo ng aking paningin ay mas pinili kong panatilihin ang mga mata ko sa kaniya.
Some part of me wants to break the eye-contact but most of me wants to stay. Stay like this for a while.
For just a... moment, I want to know her.
I want to know her destination.
I want to know her.
And it just happened that...
I only want...
...her.
Nagsimulang magsulputan ang iba't ibang larawan sa isip ko. Nakita ko kung paano siya ngumiti sa panahon ng kaniyang unang araw sa trabaho. Mga larawan ng kaniyang pagsusumikap, mga tagumpay, at mga selebrasyon. Hanggang sa makita ko ang mga bulaklak, tsokolate, at iba't ibang uri pa ng regalo. Muli, naroon ang matatamis niyang ngiting unti-unting gumuguhit sa kaniyang mga labi habang binabasa ang mga liham na ipinadadala sa kaniya.
Mas lalong kumirot ang aking ulo dahilan ng pagsigaw ko.
"Zaph! Are you okay?" rinig kong tanong ng isang boses sa paligid. Isang malambing at nag-aalalang boses. And it's her, the girl from my vision.
Tuloy-tuloy lang ang mga larawang lumalabas sa aking paningin. Magmula nang magkaroon siya ng bagong alagang aso, na pagkakita ko'y kalong-kalong ng isang aninong pagmamay-ari ng isang lalaki. Ang ngiti sa mga labi nila. Bawat haplos, yakap, at halik na inihandog nila sa isa't isa.
Mas lalong sumakit ang nararamdaman ko ngunit hindi ko binitawan ang pagtitig sa kaniya.
Puro masasayang larawan ang nakikita ko. Hanggang sa dumating ang puntong... unti-unti niyang winawasak ang kaniyang buhay. Punong-puno ng luha, dugo, at paghihinagpis ang mga sumunod na larawan. At pagkatapos, hindi ko na maunawaan ang mga sumunod pa. Pero isa lang ang nasisiguro ko...
"Mr. Zaphron." Ramdam ko ang lambot at ingat sa kaniyang mga haplos sa aking pisngi. "Are you alright now?"
Lahat ng iyon ay sinapit ng babaeng nasa harapan ko ngayon dahil...
"Hey..."
Sa isang lalaking minahal niya nang lubusan...
"Zaph..."
And that bastard is...
"You're starting to freaking me out!"
No other than...
"Okay, I quit."
...the guy infront of her now.
Hinabol ko ang kamay niyang papaalis na sa aking mukha at hinila iyon para mayakap siya.
"Hey!" Sinubukan niyang magpumiglas ngunit hindi ko siya hinayaang makawala. "Anong nangyayari sa'yo?"
I remained silent. Mas lalo ko pang hinigpitan ang yakap ko sa kaniya. Tamang-tama lang ang aking mukha sa pagitan ng kanyang baba at leeg. I let my senses filled with her presence. I won't let go...
...I'll make sure it won't ever happened to her. Babaguhin ko ang tadhana. I'll make sure she'll be happy with me. I promise.
"Z-zaph..."
Lumayo ako nang kaonti sa kaniya at kinulong sa aking mga palad ang kaniyang mukha. Gulong-gulo ang reaksiyon niya, nagdududa na sa mga kilos ko ngunit isang mapait na ngiti lang ang iginanti ko bago magsalita.
"I-I'm sorry," nanginginig kong sambit, "but I'll promise you this..." Huminga ako nang malalim at nilagay ang takas ng buhok niya sa likod ng kaniyang tenga. Sinundan ko ng tingin ang aking daliring humaplos pa nang bahagya sa kaniyang balat.
"I won't leave you no matter what," paninigurado ko sa kaniya, "okay?"
Nagdadalawang-isip man ngunit nagawa niya ring itango ang kaniyang ulo.
"O-okay."
At sa mga oras na 'yon magsisimula ang pakikipaglaban sa nakatadhana.

Martes, Pebrero 9, 2016

Scheofrodé



Scheofrodé.
: pangngalan (n.) : takot, kahibangan, kaba na nararamdaman sa matagal na pagtitig sa harap ng isang salamin.

* * *

Tanga.

'Yan pala ako simula pa noon. Isa akong tanga. Tanga na nagpalinlang sa isang salamin. Akala ko noon, hindi ako malilinlang ng kahit anuman basta't magawa kong linlangin ang realidad. Oo, nagtagumpay ako. Pero, tanga. Isang salamin ang nakatalo sa akin. Isang salamin na kahit kailan ay kaya kong basagin, ngunit hindi ko gagawin. Tanga ako, pero hindi ako pikon.

Sa kalagitnaan ng byahe sa dyip na sinasakyan ko, tahimik akong nakikipagtalo sa realidad. Kung saan-saan napadpad ang aking isipan nang isang bagay ang aking malaman.

Sa aking pag-uwi, hindi na ako nag-abala pang magbihis ng pambahay; dumiretso agad ako sa palikuran kung saan matatagpuan ang... kriminal.

Isang salamin ang payapang nakasabit sa dingding. Halos maiyak ako; mahigpit na ikinuyom ang aking kamao nang makita ang pinakasinungaling na nilalang na nakilala ko.

Tanga. Tanga pala ako. Pinamukha niya sa akin na ako'y isang tanga. Dahan-dahan akong naglakad papalapit sa kriminal. Dios mio! Buong buhay ko'y patay-malisya niya akong niloloko!

Sa paglapit ko'y napatunayan nga ang sikreto... ng salamin na payapang nakapuwesto sa harapan ko mismo. Na ang ipinapakita'y isang kahunghangan! Mga elementong galing sa ibang daigdig! Oo! Ako nga'y nalinlang ng isang salamin!

Hindi ko na napigilan ang mga luhang gusto na nga akong lubayan. Lahat ng aking nakagisnan ay puro lamang pala kahibangan. Unti-unting nangatog ang aking mga tuhod. Hindi ako makapaniwalang ako nga ay nahulog, sa isang patibong na sa aking katawa'y humubog. Dito mismo sa kinatatayuan ko, sa harap ng salaming manloloko. Bumagsak ako sa sahig, at tanging hagulgol ko lamang ang maririnig sa buong paligid.

Pagkapasok ko kinabukasan, binalot ng katamlayan ang aking katawan. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matanggap ang katotohanan na nangyari sa palikuran.

"Uy! Kumusta ang araw mo?" masiglang lumapit sa akin ang isang kaibigang lalaki mula sa kabilang classroom.

Naglakad ako patungo sa may railings at napatanaw sa malayo. "Hindi pa tuluyang nagsisimula ang araw ko. Hindi pa sa ngayon."

Agad kong naramdaman ang pag-landing ng kamao niya sa tuktok ng ulo ko. "Napapraning ka na naman!"

"Ano ba?! E, sa wala pa akong gana ngayong araw, e." Bumuntong hininga ako.

"Gano'n ba? E, ano nga palang balita sa'yo kahapon? Siguro kung saan-saan na naman pumadpad 'yang utak mo, 'no? Sorry, a? Hindi kita nasabayan."

"Ayos lang." Pinaglaruan ko ang aking mga daliri. Naramdaman ko na naman ang punyal sa aking dibdib. "At saka, kahapon... na-realize ko lang na hindi ka pala talaga makikita ng ibang tao sa paraang nakikita mo ang sarili mo. Hindi nila mararamdaman ang nararamdaman mo kung hindi nila susubukang tumambay sa kinatatayuan mo. Hindi nila alam... ang pagkatao... ko. Akala ko, ayos na ako. Iyon pala, iba pa rin ako sa harap ng maraming tao. Sa mata... ninyo."

Sumunod ang mahabang katahimikan. Napangiti na lamang ako nang mapakla at tinignan ang reaksiyon niya.

"Huhulaan ko," aniya, "galing 'yan sa kalawakan, 'no? Kilala kita! Siguro umabot pa 'yan sa kabilang dimensiyon ng mundo. O kaya sa planeta ng mga alien, tama ba?"

Tumawa siya; humalumbaba na lamang ako.

"Gano'n na ba 'ko kabaliw kung sasabihin kong," tumingin ako sa mga mata niya, "oo?"

Mula sa pagkakatawa, nauwi iyon sa panlalaki ng mata at pagkunot ng noo niya. "Seryoso 'yan?" utas niya.

Nag-landing ulit ang kamao niya sa ulo ko; narinig ko na naman ang nakakainis niyang tawa saka siya umakbay sa akin.

Ginulo niya ang buhok ko. "Haaay. Kailan pa ba ako masasanay sa'yo...."

Huminga na lamang ako nang malalim at tumanaw sa malayo.

"'Wag ka masyadong tumulala, baka mawala ka na naman sa huwisyo mo...."



Photo credits. 
Reference: https://www.google.com.ph/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cd=&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwizyZfvx-rKAhUBtpQKHd8tDZoQjRwIBw&url=https%3A%2F%2Fwww.pinterest.com%2Fpin%2F488148047088809816%2F&psig=AFQjCNEFieaO7Zqk9sT5_s2a6hT8-L1HLQ&ust=1455102846870743

Sabado, Oktubre 31, 2015

Wasak na Wakas


"Patayin n'yo na lang kami kaysa pahirapan pa nang ganito! Parang awa n'yo na... Patayin n'yo na lang kami..." hagulgol ni Eya habang yakap-yakap ang kapatid niyang luwa na ang mata dahil sa pagpapahirap na ginagawa sa kanila ng mga lalaking nakamaskara.

Humalakhak ang mga lalaki. "Maghihirap muna kayo! Mga punyeta! Hah! Nasaan ang mga magulang ninyo?! Nasaan?! Hindi pa sila nakababayad sa perwisyong idinulot nila sa angkan namin! Hindi pa!"

Kinuha ng isang lalaking nakamaskara ang bakal na ibinabad sa lumalagablab na apoy at itinutok sa mukha ng bunsong kapatid ni Eya.

"HUWAG PO! PARANG AWA N'YO NA! TAMA NA PO!"

Itinakbo ni Eya ang kaniyang kapatid na halos hindi na makagalaw sa sobrang panghihina. Kahit putol na ang kaliwang binti ng dalaga ay pinilit niya pa ring ilayo ang kanilang mga sarili samantalang nangibabaw pa rin ang halakhakan ng mga lalaking nakamaskara habang pinaglalaruan ang magkapatid.

"TAMA NA POOOO!" hagulgol ni Eya nang hindi na makatakbo pang muli dahil sa isang naka-usling yero sa sahig na dahilan upang matalupan ang kaniyang tiyan. Rumagasa ang pulang likido sa semento na nagmula sa katawan ng dalaga.

Muli na namang humalakhak ang mga kalalakihan. Nakita ng dalawang mata ni Eya kung paano na lang ihampas ng mga lalaki ang bakal sa mukha ng kapatid bago siya pasuin ng dulo nitong nakababad buong magdamag sa naglalagablab na apoy.

Hanggang sa sumapit ang gabi.

Ang gabi kung kailan lamang nananahimik ang madilim na kuwartong nagsisilbing kulungan ng dalawa. Sa loob ng tatlong araw, iba-ibang paghihirap ang kanilang naranasan. Sa tatlong araw na ito, iba't ibang parte ng kanilang katawan ang nawala't nawasak. Sa loob ng tatlong araw na pagdurusa... sa tatlong araw... unti-unti nang nawawalan ng pag-asa si Eya. Pag-asang manunumbalik pa ang simpleng buhay na baon nila simula pa pagkabata. Pag-asang makalalaya pa sila mula sa kamay ng mga lalaking nakamaskara.

Wala na... Unti-unti, nauubos na ang pag-asa kay Eya.

Tanging mga hikbi lamang ang maririnig na ingay sa kuwartong iyon. Mga hikbing nagmumula sa magkapatid na tila pinagsakluban na ng langit at impyerno sa mga karahasang natamo nang dahil sa kasalanang hindi nabayaran ng kanilang mga magulang.

Mayamaya ay dumapo ang tingin ni Eya sa kutsilyong naiwan ng mga lalaking nakamaskara sa sahig. Lumuluha, inabot niya ito kahit mahirap. Tuloy-tuloy ang paglabas ng mga likido sa kaniyang mga mata, maging sa kaniyang katawan. At sa hindi maipaliwanag na pagkakataon ay muling kuminang ang mga mata ng dalaga. Dumapo ang mga mata niya sa lumuluhang kapatid. Lumapit siya rito. Umusog, umusog, at muli pang umusog hanggang sa makalapit na siya nang tuluyan dito.

Hinaplos niya ang buhok ng kapatid at hinalikan ito sa ulo. "M-mahal... n-naaa ma...h-hal ka n-ni ateee," hirap na hirap niyang utas. "A-ayaw na k-kitang mahi...r-rapan... p-paaa..."

Malalalim ang paghinga ng dalaga habang itinataas nang paunti-unti ang patalim sa kaniyang kapatid.

"M-mapata...w-wad mo s-sana si... a-atee..."

Pumikit siya at ipinukol na ang kutsilyo sa ulo ng kapatid. Humagulgol siya. Muling tinanggal ang patalim at ipinukol muli sa katawan ng kapatid. Tinusok-tusok pa nang ilang ulit hanggang sa malaman niyang wala nang buhay ang huling taong nagmamahal sa kaniya.

Hindi niya mapapatawad ang sarili. Mas masahol pa siya sa mga lalaking nakamaskara! Pinatay niya ang sarili niyang kapatid! Siya mismo ang kumitil sa buhay ng kaniyang kapatid!

"PUTANG INA NINYONG LAHAAAAAAAT!" galit na galit na hiyaw ng dalaga bago ang...
    

"CUT! Bravo, Gwen! Bravo! It's very amazing! Siguradong maghihit ito sa mga sinehan! Good job, guys! Oh, break muna. Bigyan ninyo ng silya si Gwen."

Nagpalakpakan ang mga staffs at ang iba pang nanunuod sa shoot ng bagong pelikulang ilalabas sa mga sinehan.

Panigurado... marami na namang mamamangha sa palabas na pagbibidahan ni Gwen Yangson.

Pagmamahal ni Jose




"Pakipot ka pa. Eh gusto mo rin naman ako. Bakit ayaw mo pa akong sagutin?" panunuyo ni Lolo Joseph kay Lola Esme.

Humalukipkip ang matandang babae at ngumuso na parang bata. "Sagutin? Sagutin ka diyan! Ni hindi ka pa nga nanliligaw, ikaw na matanda ka!"

Pinagmasdan ko lamang ang dalawang matandang nagsusuyuan na akala mo'y mga binata't dalaga pa rin.

Sina Lolo Jose at Lola Esme ay sampung taon nang namamalagi rito sa Home for the Aged na pinagtatrabahuhan ko. At sa limang taon na nagvo-voluteer ako rito, marami na 'kong nakilalang matatanda. May iba't ibang ugali, ngunit silang dalawa ang lubos na nakapukaw ng atensyon ko.

Nakakatuwa silang panuorin t'wing sasapit ang ika-siyam ng umaga. Katulad ngayon, may dalang paso ng sili si Lolo Joseph na kinuha pa niya sa hardin upang ibigay kay Lola Esme.

"Hindi pa ba ako nanliligaw sa lagay na ito? Sampung taon na akong naghihintay at nagtitiis para lang sa napakatamis mong 'oo', Esmeralda. Ano pa bang problema sa'kin bukod sa ubod ako ng guwapo? Pareho na namang patay ang ating mga asawa at pakiramdam ko'y para talaga tayo sa isa't isa."

"Ewan ko sa iyo, Jose." Napapailing na lang si Lola Esme.

"Handa akong mamatay at pumatay para sa'yo, Esmeralda. Maikli na lang ang panahon natin dito sa mundong ibabaw kaya pagbigyan na natin ang bawat isa na maging masaya sa piling ng isa't isa. Alam ko na ika'y mayroon ding lihim na pagtingin sa akin ngunit heto ka't pakipot pa rin..."

Biglang tumayo ang matandang babae. "Matatanda na tayo, Jose. Mga gurang na, kaya mabuti pa't tigilan mo na iyang kahibangan mo." Umalis ito nang hindi man lang sinusulyapan ang kausap.

Pinagmasdan kong muli si Lolo Joseph. Dismayado ang kan'yang mukha habang dahan-dahang ibinababa ang paso ng sili. Habang pinapanuod siya ay parang nararamdaman ko na rin ang sakit na kaniyang nararamdaman ngunit 'di lingid sa aking isipan na wala pa iyon sa kalahati ng kan'yang tunay na nararamdaman. Parang... pinupunit ang puso ko. Lalo na nang lumingon siya sa direksyon ko at nagpakawala ng matamlay na ngiti sa kan'yang mapuputlang mga labi.

Pagsapit ng kinabukasan, heto na naman ako. Patungo na naman ako sa hardin kung sa'n tila lagi akong nanunuod ng teledrama ng dalawang taong nag-iibigan. Sa umagang iyon, marami na akong nakakasalubong na matatanda ngunit hanggang ngayon, hindi ko pa rin nakikita ang dalawang paborito kong matanda.

Ilang sandali pa, nakarinig ako ng isang napakalakas na hiyaw mula sa loob ng Home. Natigilan ako. Lahat ay nagtaka, nagulantang, at nataranta. Maging ako, wala akong ibang nagawa kung hindi ang puntahan ang direksyon ng sigaw na iyon.

Mabigat ang bawat paghinga ko sa mga sandaling makarating ako sa lugar na 'yon hanggang sa naging malinaw na sa'kin ang lahat. Naging klaro na sa'kin ang rason kung bakit may humiyaw. Nakita ng dalawang mata ko ang trahedyang magdudulot ng matinding katatakutan sa lahat ng naririto.

"Lola Esmeralda!" nakatutulilig na sigaw muli ng taga-pangalaga ng matandang babae na ngayo'y wala nang hininga. Tingin ko ay pumanaw hindi dahil sa isang sakit, ngunit nang dahil sa mga natamo nitong saksak sa katawan, sa matulis na batong may dugo sa may gilid ng kama, at ang mga lamang loob na ngayo'y nakaluwa't nakalawlaw na sa kan'yang katawan.

Nanikip ang dibdib ko. Hindi kinaya ng sistema ko ang tanawing nasa loob kaya mas pinili ko na lang na lumabas at hanapin ang tanging taong nasa isipan ko sa mga oras na iyon. Si Lolo Jose.

Sinubukan ko siyang hanapin sa buong hardin at sa loob ng Home ngunit hindi ko pa rin siya matagpuan. Hanggang sa makarinig ulit ako ng matinis na hiyaw mula rito sa kinatatayuan ko. Hinanap ko kung kanino galing iyon at namataan ko ang isang batang babae sa kan'yang puting bestida, iyak nang iyak. Ngunit ang mas nakapukaw ng atensyon ko ay ang mantsiya ng dugo sa laylayan ng suot niya.

Tinanong ko kung anong nangyari, nagbabaka-sakaling ketchup lamang 'yon, nang ituro niya ang direksyon ng luma at maliit na palikuran na malapit sa may kusina.

Walang pag-aalinlangan akong kumatok sa pinto ng nasabing lumang palikuran. Sa bawat katok ay tumatalbog paalis sa materyales nitong kahoy ang mga alikabok na naipon na ro'n sa tinagal-tagal ng panahon. Nang walang magbukas ay ako na mismo ang nagbukas ng pinto sa pamamagitan ng pagsipa ro'n. Halos malagutan ako ng hininga sa bumungad sa'kin. Halos mahimatay ako nang makita ko kung ano... kung sino ang nasa loob ng madilim na palikuran. 

Abot langit ang ngiti ni Lolo Jose nang makita ako.

"Tignan mo, hijo. Ang asawa ko, hindi ba't napakaganda?" Inangat niya ang isang manikang tastas ang dibdib.

Napamulagat ako at mabilis na napatakip ng bunganga no'ng makita ko ang isang puso ng tao na punong-puno pa ng dugo ang nakatahi sa dibdib ng manika.

Umawit ng isang 'di pamilyar na kanta si Lolo Jose na may 'di pamilyar na tono.

"Esmeralda, ang ngalan ng maganda kong asawa. Esmeralda... ang aking mahal na asawa." Sinayaw-sayaw pa niya ang manika.

Muling dumapo ang tingin niya sa'kin. "Naalala ko na ang lahat... Ang lahat-lahat. Hindi ako isang b'yudo. Ako'y ikinasal, anim na pung taon na ang nakakalipas sa asawa kong si Esmeralda." Tinignan niya ang manika. "Hindi ba, Esmeralda?" tanong pa niya ro'n at tinangu-tango ang ulo ng manika bilang pagsang-ayon sa kan'ya.



 "Kita mo na, hijo?" untag niya ulit. "Oh, bakit gan'yan ang hitsura mo?" Humakbang siya papalapit sa akin at lumukot ang mukha. "Hindi ka ba natutuwa para sa'min ng asawa kong si Esmeralda? Hindi ka ba masaya?" Lalong lumukot ang kan'yang mukha nang 'di ko makuhang sumagot.

"Hindi ka ba masaya?! Ha?!"

At 'di nagtagal, boses ko naman ang sunod na umalingawngaw sa buong kapaligiran...


Linggo, Oktubre 4, 2015

Yummy Drink





"Tol! May tubig ka pa ba d'yan?" hiyaw ng  ka-tropapips ni Romer habang busy siyang gumagawa ng takdang aralin na ipapasa na maya-maya lamang.

"Ha?" nakakunot-noong untag ni Romer habang abala pa rin sa pagtingin nang palipat-lipat sa kaniyang papel at sa papel ng hiniraman niyang kaklase.

"Tang**na! Bilisan mo, uhaw na 'ko!"

Nagpatuloy lamang sa pagsusulat si Romer.

"Tan**na naman! Kunin mo na lang sa bag! Kita mong nagsisipag ako rito!" anang Romer at muling nagpatuloy, hindi pa rin nililingon ang katropapips.

Maya-maya...

"G*go ka, Romer! Tang'na mong hayop ka, demonyo! A-ano 'tong pina-inom mo sa'kin?!"

Handa nang murahin ni Romer pabalik ang kaniyang ka-tropapips ngunit nakita niya itong pulang-pula.

Natigilan si Romer at unti-unting pinamutlaan ng mukha, naaalala ang kanilang eksperimento kaninang umaga sa laboratoryo. Oo nga pala. Ginamit niyang lagayan ng asido ang lalagyan niya ng tubigan dahil alam niyang mayroon siyang bagong bote sa kanilang bahay.

"Tang'na mo, tropapips! Bakit mo ininom 'yan?! Ang tanga mong, gago ka!" naghihisteryang sigaw ni Romer habang walang magawa kung hindi ang panuoring magdusa ang kaniyang ka-tropapips.

-Wasak na Wakas-

Pseudo


 



"Saan ka pupunta?" Hinablot ko ang braso ni Marco nang makitang aalis na siya matapos ang phone call.

"Faye, kailangan kong puntahan ang pinsan mo. Nasa ospital si Magenta," may awtoridad ang kaniyang tinig.

Halos gumuho ang lahat sa akin nang malamang mas pipiliin niya pa ang pinsan ko kaysa sa amin ng anak niya ngayon.

"'Wag, Marco. Dito ka lang, please..." Umiling ako sa kaniya, pinipigilang tumulo ang nagbabadyang mga luha sa aking mga mata.

"Ano ka ba, Faye! Hanggang ngayon ba naman ay pagseselosan mo pa rin si Maggy?!" pagtataas niya ng boses sa akin. Marahas niyang inalis ang kamay ko sa kaniyang braso at saka umiling. "Kailangan kong puntahan si Magenta. 'Wag kang madamot, Faye! Pinsan mo iyon!"

Napahagulgol na ako nang tuluyan niyang lisanin ang puting kuwartong ito. Hindi ko siya mapipigilan. Alam ko naman iyon. Pagdating kay Magenta, hinding-hindi ko siya magagawang pigilan. Halata namang mahal pa rin niya ang pinsan ko kahit matagal na silang wala. Ngayong may anak na kami, hindi ko pa rin napagtagumpayan ang plano kong makuha ang buong atensyon niya.

Hihikbi-hikbi akong yumuko para pagmasdan ang sanggol na nakahimlay sa aking bisig.

"Patawarin mo sana ang mommy, anak. Kung nasaan ka man ngayon, sana malaman mong mahal na mahal kita. Hindi man kita nagawang buhayin nang matagal, sana masaya ka ngayon. Kahit alam kong hindi tayo mahal ng daddy mo. Gagawin ko ang lahat, kahit makapatay pa ako ng tao..."

Hinalikan ko sa ulo ang aking anak at hiniga siya sa tabi ko.

"Ma'am?" tawag ng nurse sa akin nang bumukas ang pintuan ng kuwarto.

"Ano 'yon?" Hindi ko siya magawang tignan dahil busy akong pinagmamasdan ang aking pinakamamahal na anak. Hmm. Ang himbing ng tulog niya ngayon.

"Darating na po ang doktor ninyo para i-check-up kayo," sabi niya. "Akin na po ang manika."

Nanlisik ang mga mata ko sa kaniya.

"'Wag na 'wag mong kukuhanin sa akin ang anak ko! Natutulog siya at huwag kang maingay! Get out!"

Napaatras siya sa takot. "Ma'am, pero kailangan n'yo na pong magpahinga. A-akin na po ang manika..."

"I said, get out!" Binato ko siya ng breadknife sa mukha at nanahimik siya sa 'di ko malamang kadahilanan.

"Shesssh," tinahan ko ang aking anak nang marinig ko ang munti niyang pag-iyak. "Tahan na, anak. Walang makakapaghiwalay sa atin. Hahanapin pa natin ang daddy mo... Ha?" Nilapit ko ang tainga ko sa kaniya nang may ibulong siya. "Oo, simula pa lang ito."

May binulong siyang muli kaya lumapit ako sa kaniya. Tinangu-tango ko ang aking ulo at hinaplos siya. "I love you, too."

Saka ko siya hinalikang muli sa ulo. Ngunit mas lalo pa akong natuwa nang makita kong umangat ang magkabilang gilid ng labi niya.

Ungol ng Kabataan





   
"Titooo!" sigaw ng mga bata sa orphanage habang kumakaripas ng takbo patungo sa kanilang paboritong bisita t'wing Sabado.
   
Sinalubong naman ito ng lalaking kadarating lamang nang nakabukas ang magkabilang braso. Yumuko siya upang maabot siya ng mga batang tila sabik na sabik sa kaniyang pagdating.
     
Ang mga batang ito ay nasa apat hanggang siyam na taong gulang pa lang. Lahat ay iniwan sa orphanage ng kanilang mga magulang noong mga sanggol pa lamang sila, ngunit makikita sa kanilang mga ngiti na parang wala silang ano mang problemang dala-dala. Masisigla at makukulit ang mga batang ito... maliban sa isa.
   
"Avon," nakangiting utas ng lalaki sa batang babaeng nakasuot ng puting bestida at tahimik lang na nanunuod sa kanilang gilid.
   
Ang batang ito ay si Avon. Limang taong gulang pa lamang ngunit tila sampung taon na kung mag-isip. Kung ikukumpara sa ibang mga bata sa loob ng orphanage, si Avon ang pinakatahimik at mahinhin sa kanilang lahat. Magsasalita lamang kung kailangan o kung may dapat na sabihin.

Kung ang mga bata sa orphanage ay masasayang naglalaro sa mga oras
na iyon, siya nama'y naka-upo lamang sa isang batong upuan at gumagawa ng mga palamuti na gawa sa bulaklak sa isang gilid.

Humakbang nang isang beses si Avon nang tawagin siya ng kanilang tito-titohan.
   
"Gusto n'yong maglaro?" untag ng lalaki sa lahat ng bata na nakapaligid sa kaniya. Huling dumapo ang paningin niya sa
kinaroroonan ni Avon, tila tinititigan itong mabuti.
   
"OPO!" walang anu-ano namang sagot ng mga bata. Ang ilan pa'y nagsisitalon sa tuwa, hindi na makapaghintay sa gagawin nilang laro.
   
Pumunta sila sa pinakagitnang parte ng maliit na hardin sa orphanage. Lahat ng bata
ay nakapila at nakalapat ang mga kamay sa balikat ng isa pang batang nasa harapan nila at isinisigaw ang, "Tren, tren! Choo-choo!" Samantalang, sa kabilang banda ay tahimik lamang na sumusunod si Avon sa pinaka-dulo ng pila.

Kinapa ng lalaki ang kaniyang bandana sa loob ng kan'yang bulsa at pinatali upang gawing piring sa mga mata nito. Hinawakan ng mga bata ang kaniyang kamay pagkatapos, at inikot-ikot siya hanggang sa magsitakbuhan na ang mga paslit sa kani-kaniyang taguan.

Nagsipalakpakan ang mga bata para ipaalam sa lalaking nangangapa-ngapa sa paligid kung saan ang kanilang puwesto. Natatawa na lamang na naghanap ang binata hanggang sa mangibabaw sa kaniya ang isang mabagal at malumanay na palakpak. Hindi man malakas ang ipinapakawalang puwersa ngunit hindi gano'n kahina ang tunog na nanggagaling sa palakpak na iyon.
   
Tinuon niya ang buong atensyon niya sa mahinang palakapak. Huminto siya upang mas mapakinggan pa ang palakpak at malaman kung saan iyon nanggagaling. Umikot siya sa kaniyang kanan at dahan-dahang naglakad para hindi mapatid.
   
Tila kumakampay ang lalaki sa hangin hanggang sa makapa niya ang katawan ng isang malapad na puno. Doon, napansin niyang mas lalo pang lumakas ang tunog ng pinapakinggan niyang palakpak, nangangahulugang malapit lang iyon sa kaniyang kinaroroonan. Nilinga-linga niya ang kaniyang ulo sa paligid kahit wala siyang makita kung hindi ang kadilimang bumabalot nang dahil sa bandanang nakapiring sa mga mata.
   
Nagsimula siyang humakbang habang nananatiling nakahawak rin sa katawan ng puno bilang suporta.

Malakas. Palakas nang palakas ang palakpak. Palinaw nang palinaw... Hanggang sa may makapa siyang ulo. Tumigil siya, iniisip na isa ito sa mga batang pinagtataguan siya ngunit patuloy pa rin ang pagpalakpak ng batang iyon.
   
Bumaba ang kaniyang kamay sa mga pisngi ng bata at pinisil-pisil ito. Kinapa niya pang muli ang ulo at ang magkabilang gilid ng mukha nito hanggang sa may mapagtanto ang binata.
   
Bumaba ang kaniyang mga kamay mula sa ulo pababa hanggang sa leeg ng natagpuang bata. Kinapa niya kung mayroon bang nakasabit na kuwintas doon at hindi siya nabigo. Nakapa niya ang isang hugis susi na pendant. Pendant ng isang kuwintas na ibinigay niya kay...

      "Avon," bulong niya sa kaniyang sarili.
   
Ang patuloy na pagpalakpak ng batang nahuli ng lalaki ay tumigil na.
   
Unti-unting umangat ang gilid ng labi ng lalaki at hinawakang muli ang mga pisngi ng bata. "Avon," muli niyang sinabi.
   
Wala siyang narinig mula sa batang babae na nakatayo lang sa harapan niya. Lumuhod ang binata at humawak naman sa mga braso ng batang babae.

      "Avon, of course..." aniya. "My Avon..."
   

Biglang umihip ang sariwang hangin sa pagitan ng dalawa. Imbis na tanggalin ang piring sa mga mata ay bumaba ang mukha ng lalaki sa leeg ng batang babaeng nasa harapan niya. Sininghot niya ang pabangong gamit ni Avon upang kumpirmahing siya nga iyon. At hindi siya nagkakamali.
   

Nanatili lang ang kaniyang mukha sa leeg ng bata at iginala ang malalaking palad sa buong katawan nito hanggang sa dumapo ito sa loob ng puting bestida ni Avon 'di kalaunan. Hinaplos niya ang malambot at makinis na binti ng batang babae bago pa mas itaas ng tuluyan ang kamay patungo sa pagitan ng mga hita nito.
   
"Avon..." Isiniksik pa niya nang mas madiin ang kaniyang
      sarili sa leeg ng bata at tuluyan na ngang ipinasok ang daliri sa loob ng pang-ibabang saplot ni Avon.
   
Bumigat ang paghinga ng bata.
   

  "Uhhh..." ungol ni Avon nang humaplos na nga nang tuluyan ang daliri ng binata sa kaniyang pagkababae...
   

At oo... isa nga iyon sa napakaraming ungol ng kabataan sa ating bansa na dulot ng mga mapansamantalang lalaki.